Bir huzurevinde yaşlı bir kadının oğluymuş gibi

— Sadece. Bir saat. Gülümse, dinle, çık.

Zarfı aldım. Kargodan daha ağırdı.

— Ne zaman başlıyorum?

— Cumartesi. Ve Deniz… bağlanma.

Şile’deki huzurevi çamaşır suyu, bayat çorba ve solmuş çiçek kokuyordu. Telefonla ezberlediğim sözleri tekrarladım: oda 214, laleleri sever, anılara karşı çıkma, anne de.

Kapıyı çaldım.

— Girin — dedi ince bir ses.

Ayşe Hanım pencere kenarında oturuyordu. Üzerinde ince bir battaniye vardı. Beyaz saçları toplanmış, gözleri yorgun ama canlıydı.

Yutkundum.

— Anne… benim. Muro.

Uzun süre baktı. O kadar uzun ki yakalandığımı sandım.

Sonra dudakları titredi.

— Ah oğlum… sonunda geldin.

Elini uzattı.

Tuttum.

Parmakları kâğıt gibi inceydi ama kavrayışı güçlüydü; sanki gitmek üzere olan hayata tutunuyordu.

— Otur Muro. Aç mısın? Çok zayıflamışsın.

Bunu bana yıllardır annem dışında kimse sormamıştı.

Oturduğumda İzmir’de bir evden, “Kara” adlı bir kediden, incir ağaçlarından bahsetti. Başımı salladım, sanki hepsi benim geçmişimdi.

Kalkarken elimi sıkıca tuttu.

— Çok geç kalma oğlum. Burada günler çok uzun.

— Yakında geleceğim anne.

Çıkarken arkamı döndüm. Sessizce ağlıyordu.

Sonraki ziyaretimde lale getirdim. Bir sonrakinde tatlı. Bir sonrakinde çarşamba günü bile gittim, kimse para vermemişti.

Koridorda küçük, keskin bakışlı bir kadın beni durdurdu.

— Siz Ayşe Hanım’ı çok ziyaret ediyorsunuz.

— O benim annem — diye yalan söyledim.

Kadın içimi görür gibi baktı.

— O halde iyi bakın ona. Çok ağladı.

O hafta Murat aradı, sesi sertti.

— Haftasonu demiştim Deniz. Fazlası yok.

— Çok yalnız kalıyor.

— Demans hastası. Sen gidince unutuyor zaten.

— Ama ben oradayken unutmuş gibi olmuyor.

Sessizlik oldu. Sonra telefonu kapattı.

Haftalar geçti. Ben gitmeye devam ettim. Gazete okudum, battaniyesini düzelttim, ellerine krem sürdüm. Bana “oğlum” demeye başladı.

Bir gün yüzü berraklaşmıştı.

— Sen o değilsin.

Boğazım kurudu.

— Anne ben…

— Ama geldin — dedi — bu yeter.

Ne diyeceğimi bilemedim. Sadece elini sıktım.

İki gün sonra Bayrampaşa’daki toptancı halinde çalışırken telefonum çaldı.

Şile’deki huzurevinin müdürüydü.

— Deniz… Ayşe Hanım dün gece uykusunda vefat etti.

Dünya üzerime çöktü.

Sonra söylediği şey beni dondurdu:

— Ölmeden önce sizin için bir son isteği bıraktı.

BÖLÜM 2

Cenazeden üç gün sonra, huzurevinin müdüresi avukat Hülya Yılmaz’ın karşısına oturdum. Midem düğüm düğümdü. Masanın üzerinde, adımın yazılı olduğu kapalı bir zarf duruyordu.

— Size vermeden önce bir şey söylemem gerekiyor — dedi — Ayşe Hanım sizin onun oğlu olmadığınızı biliyordu.

Nefesim kesildi.

— Ne zamandan beri?

— İlk haftadan beri.

Zarfı yanıyormuş gibi izledim.

— O zaman neden beni bıraktı?

Müdüre iç çekti.

— Çünkü siz geri geldiniz. Ve onun için önemli olan buydu.

Zarfı titreyen parmaklarla açtım. Ayşe Hanım’ın yazısı düzensizdi; bazı kelimeler büyük, bazıları neredeyse kaybolmuştu.

“Benim olmayan oğlum: Hafızam gidip geliyordu ama gözlerim görüyordu. Senin yüzünün Murat’ın yüzü olmadığını biliyordum. Yine de kalmana izin verdim, çünkü kaldın.