Ormanda bir mezar taşına rastladım ve

Adam başını salladı. “Bazen orman birini alır. Ama ailelerin acısına dayanamaz. Yerine bir şey verir.” Kalbim göğsümü parçalayacak gibiydi. “Ne demek istiyorsunuz?” “1990’da burada bir çocuk kayboldu. Emre. Günlerce arandı. Sonra… bulundu. Ama aynı çocuk değildi.” Sanki dünya eğildi. “Bu saçmalık.” Adam gözlerimin içine baktı. “O gece seni bulan avcı bendim. Vücudun soğuktu. Nabzın yoktu. Ailen yıkıldı. Ama üç gün sonra… evinizde kapı çaldı. Sen kapının önündeydin. Sağlıklı. Ama… farklı.” Nefes alamıyordum. “Farklı nasıl?” “Gözlerin. Bakışın. Ve o zamandan beri orman seni geri çağırıyor.” Çocukluğumda sık sık gördüğüm rüyalar geldi aklıma. Karanlık ağaçlar. Uzakta beni izleyen siluetler. Hiç kimseye anlatmadığım bir his: Bu dünyaya ait değilmişim gibi. “Bu mezar…” dedim kısık sesle. “Gerçek Emre burada yatıyor,” dedi adam. “Sen onun yerine konuldun.” Zeynep ağlamaklı bir sesle, “Yeter!” diye bağırdı. “Bu bir hastalık. Bir efsane.” Ama içimde bir şey kırılmıştı. Bir anlığına mezar taşına dokundum. Ve başımın içinde bir görüntü patladı. Küçük bir çocuk ormanda koşuyor. Ayağı takılıyor. Dereye düşüyor. Soğuk. Karanlık. Nefes alamıyor. Sonra… sessizlik. Ardından ağaçların arasından gelen bir fısıltı: “Yerine geç.” Elimi çektim. Titriyordum. Adam geri adım attı. “Orman aldığını unutmaz,” dedi. “Ama verdiğini de geri istemez. Sen yıllardır yaşıyorsun. Seviyorsun. Baba oldun. Demek ki seçim yapıldı.” “Ne seçimi?” “Kalmak ya da hatırlamak.” Zeynep elimi tuttu. “Biz gidiyoruz.” Bu kez karşı koymadım. Oradan ayrıldık. Arkamı dönüp son kez baktım. Yaşlı adam yoktu. Sanki hiç var olmamıştı. Aylar geçti. Mezarlığa bir daha dönmedim. Ama o günden sonra rüyalarım kesildi. Bir gerçeği kabul ettim: Belki o gün gerçekten ölmüştüm. Belki bir şey benim yerime yaşamayı seçmişti. Ama şimdi ben, oğlumu seven, eşine sarılan, korkan, düşünen biriydim. Eğer bir “yerine konulan”sam bile… hislerim gerçekti. Ve insanı insan yapan şey, nereden geldiği değil; kimi sevdiğidir. Bazen geçmiş mezar taşında kalır. Ama hayat… devam etmeyi seçenindir.