2 kız çocuğu doğurduğum için

Karşımda Ahmet vardı.

Elinde küçük bir çanta, yüzünde pişmanlık vardı.

“Ben hata yaptım,” dedi. “Seni de kızlarımı da kaybetmek istemiyorum. Yeniden başlayabiliriz.”

Bir süre sustum.

Sonra kızlarımın odasına baktım.

Ahmet’e dönüp sakince şöyle dedim:

“Sen bizi erkek çocuğun olmadığı için terk ettin. Ama ben kızlarım sayesinde yeniden ayağa kalktım. Beni terk ettiğin gün kaybettiğin şey bir eş değildi. Sana rağmen dimdik durmayı öğrenen bir kadındı.”

Kapıyı kapattım.

O gün intikamımın ne olduğunu anladım.

Onu cezalandırmak değildi.

Onun beni değersiz hissettirdiği yerde kendimi yeniden bulmaktı.

Ve kızlarım, bana hayatımın en büyük dersini vermişti:

Bir çocuğun değeri cinsiyetiyle değil, kalbindeki güzellikle ölçülürdü.

Benim iki kızım vardı.

Ve hayatımda iki kat daha fazla güç vardı.