Annem, 20 yıl boyunca evimizin arkasındaki kulübede yaşayan evsiz adama her gün yemek götürdü

“Peki neden?” dedim hıçkırarak. “Neden ölmeden önce sana bunu bana söylememen için yalvardı?”

“Çünkü seni korumak istedi,” dedi Kemal gözyaşları içinde. “Eğer gerçeği bilirsen, babanın katilinin gölgesinde büyüyeceğini, kalbinin nefretle dolacağını biliyordu. Sana temiz bir gelecek bırakmak istedi. Ama ben… Ben bu yükle daha fazla yaşayamazdım. Dün gece annen rüyama girdi sanki. Sana bu gerçeği anlatmam, annenin ne kadar büyük bir aziz, ne kadar muazzam bir anne olduğunu bilmen gerekiyordu.”

Kemal ceketinin iç cebinden kalın bir zarf çıkardı ve bana uzattı.

“Bu ne?” diye sordum, zarfa dokunmaya korkarak.

“Yirmi yıl önce ailemin bana bıraktığı, benim ise dokunmayı reddettiğim tüm mirasın, hisselerin ve mal varlığının yasal devir teslim belgeleri. Yıllar içinde o paralar işletildi, devasa bir servete dönüştü. Hepsi yasal olarak senin adına devredildi. Annen bunu asla kabul etmezdi, biliyorum. Ama bu para benim değil, senin hakkın. Babanın elinden alınan geleceğin, senin delik ayakkabılarının, annenin çektiği o amansız hastalığın yeryüzündeki hiçbir maddi karşılığı olamaz, biliyorum. Ama bundan sonrası için en azından hayatın boyunca hiçbir zorluk çekmeyeceksin.”