Ellerim titriyordu.
“Yani üç yıl boyunca… kızım yaşadı… ve ben onu kaybettim sandım?”
Kadın başını salladı.
O an içimde tarif edilemez bir şey yükseldi. Öfke, acı, özlem… hepsi bir arada.
Ama sonra… Ece’ye baktım.
Ela’ya.
Kızım yaşıyordu.
Bu gerçeği hiçbir şey değiştiremezdi.
Gözlerim doldu.
“Onu geri alacağım,” dedim.
Kadın bana baktı. Bu kez karşı çıkmadı.
Çünkü o da biliyordu.
Bir anne… çocuğunu her zaman bulur.