On iki yaşındaki kızım, kanser hastası bir sınıf arkadaşına peruk yapılması için saçlarını kesti

Babamın Mirası
Korku, davet edilmeyi beklemezmiş; bunu çoktan öğrenmiştim.

Daha bir önceki gece, kızımı o korkunun tam ortasında çıplak ayakla dikilirken bulmuştum.

Banyonun kapısını bir kez çalıp, "Leyla? Tatlım, içeri gelebilir miyim?" diye sormuştum.

Aynanın karşısında, bir elinde mutfak makası, diğer elinde ise kurdeleyle bağlanmış bir saç tutamıyla kalakalmıştı. Saçlarını omuz hizasına kadar alelacele kesmişti; dikişleri yamuk yumuktu ve çenesi titriyordu.

Önce yerdeki saçlara, sonra kızıma baktım. "Leyla… ne yaptın sen?"

Sanki bir darbe bekliyormuş gibi omuzlarını dikleştirdi. "Lütfen kızma."

"Kızmadan önce sakinleşmek için gerçekten çok büyük bir çaba sarf ediyorum şu an."

Bu sözüm üzerine derin bir nefes aldı ama gözleri yine de yaşlarla doldu.

"Sınıfta Melisa adında bir kız var," dedi. "Kanser tedavisini bitirdi ama saçları hâlâ düzgün çıkmadı. Bugün fen bilgisi dersinde erkek çocuklar onunla dalga geçip güldüler. Banyoda ağladı anne, onun sesini duydum."

Leyla kurdeleli saçı havaya kaldırdı. "İnternetten baktım. Gerçek saçlardan peruk yapılabiliyormuş. Benimkinin tek başına yetmeyeceğini biliyorum ama belki bir işe yarar."

"Bebeğim…"

"Çok berbat göründüğünü biliyorum."

"Sanki çim biçme makinesiyle kavga etmişsin ve kıl payı hayatta kalmışsın gibi görnyorsun," dedim.

Küçük bir kahkaha attı, sonra elinin tersiyle yüzünü sildi. "Aptallık mı ettim?"

Eşim Volkan, hastayken saçlarını yastık kılıfının üzerinde tutam tutam kaybetmişti. Leyla bunu hiç unutmamıştı. Ben de unutmamıştım.

Banyoyu geçip makası elinden aldım ve onu kollarımın arasına çektim. "Hayır," diye fısıldadım. "Hayır tatlım. Baban seninle gurur duyardı. Ben de seninle gurur duyuyorum."

Bir süre omuzumda ağladı, sonra geri çekildi. "Saçımı düzeltebilir miyiz? Tarih kitaplarındaki eski devlet adamlarına benzemiştim."

Tam bir saat sonra kuaför Tülay'ın salonunda oturuyorduk. Leyla önlüğe sarılmıştı, Tülay ise saçtaki hasarı inceleyip hafifçe iç geçiriyordu.

Tülay’ın eşi Levent, işlemin yarısında içeri girdi ve tezgahın üzerindeki saç örgüsünü görünce durakladı.

"Bu ne hal?" diye sordu.

Ben açıklayamadan Leyla, "Sınıfımdaki bir kızın peruğa ihtiyacı var," dedi.

Levent o an kızıma gerçekten alıcı gözle baktı ve aynadan bana gülümsedi. "Merhaba Pınar. Bu kesinlikle Volkan’ın kızı, hiç şüphe yok."

Kızım önlüğün altında biraz daha dik oturdu. "Babamı tanıyor muydunuz?"

Levent başını salladı. "Evet tatlım. Onunla tam sekiz yıl aynı fabrikada çalıştım."

Yeni kesilmiş kısa saçlarının uçlarına dokundu. "Bu saç kesimimi beğenir miydi?"

Tülay hafifçe güldü. "Hiçbir aklı başında baba, banyoda kendi kendine yapılan bir saç kesimini onaylamaz güzel kızım."

"Anne yaaa," diye sızlandı Leyla.

Tülay, sesini yumuşatarak ekledi: "Ama bunu yapma sebebine kesinlikle bayılırdı."

Levent tezgaha yaslanıp Leyla’ya baktı. "Baban insanların tek başına acı çekmesine asla dayanamazdı. Bu onu çileden çıkarırdı."

Leyla gözlerini ellerine indirdi. "Melisa umursamıyormuş gibi davranmaya çalıştı ama çok canı yandı."

"Elbette yandı bebeğim," dedim.

Tülay o akşam salonu kapanış saatinden sonra da açık tuttu. Kızımın saçını düzeltmekle, çocuk perukları için önceden ayrılmış saçları eşleştirmek arasında, ertesi sabaha kadar bir peruğu tamamlamayı başardı.

Okula gitmeden önce Leyla ile peruğu teslim aldık.

"Tuhaf görünüyor muyum anne?"

"Kendin gibi görünüyorsun," dedim. "Sadece artık saçınla daha az uğraşacaksın."

Bu onu gülümsetti.

Sonra kutuyu hafifçe kaldırdı. "Sence Melisa bunu gerçekten takar mı?"

"Emin değilim bebeğim. Onun için rahatsız edici olabilir. Ama takmamayı seçse bile, senin ne kadar cesur ve nazik olduğunu her zaman bilecek."

Tam iki saat sonra okul müdürü Mete Bey aradı.

Okula vardığımda, heyecandan avuçlarım direksiyona yapışmıştı. Mete Bey zaten odanın dışında bekliyordu.

"Bu ne demek?" diye sordum. "Kim bu insanlar?"

"Birlikte geldiler Pınar Hanım, hepsinin üzerinde fabrika ceketleri var ve Leyla’yı ismiyle çağırıp soruyorlar," dedi. "Sekreterim panikledi, sonra ben de panikledim."

"Kızım neden onlarla birlikte?"

Müdürün yüz ifadesi değişti. "Çünkü Volkan’ın adını duyduğu an, odada kalmak istediğini söyledi."

Sonra müdür odasının kapısını açtı.

İçeride gördüğüm manzara neredeyse beni ortadan ikiye bölecekti.

Leyla, iki elini birden ağzına bastırmış halde pencerenin yanında duruyordu. Melisa onun yanında, başında perukla oturuyordu. O narin yüzünde peruk o kadar güzel durmuştu ki...

Annesi Canan arkasında durmuş, bir mendile hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.

Ve orada, Mete Bey'in masasının tam ortasında, Volkan’ın o eski sarı baret iş kaskı duruyordu.

Baretin iç kenarında hâlâ adı yazılıydı. Leyla’nın altı yaşındayken üzerine yapıştırdığı o parlak mor yıldız da hâlâ oradaydı.

Mete Bey arkamdan kapıyı kapattı. "Pınar Hanım, onlar durumu açıklamadan önce bilmeniz gereken başka bir şey var. Melisa ile dalga geçen çocuklar bunu sadece bir kez yapmamışlar. Leyla peruğu getirdikten sonra o çocuklardan birini sınıftan çıkardık. Bir öğretmen konuşulanları duymuş ve biz de araştırmaya başladık."