Babamın borçları yüzünden köyün ağasına verdiler

Babamın büyük bir borcu varmış. O borcu ödeyebilmek için beni zorla bu evliliğe sürüklemişlerdi. Rauf Bey bunu biliyormuş.

Ama asıl şaşırtıcı olan bundan sonra söylediğiydi.

“Babanın borcunu o gün ben kapattım. Karşılığında senden hiçbir şey istemedim.”

Donup kaldım.

“Öyleyse neden evlendin benimle?”

Rauf Bey uzun süre sustu.

“Çünkü seni o adamların elinden başka türlü kurtaramayacağımı düşündüm.”

İnanmakta zorlanıyordum.

“Peki neden bana hiç anlatmadın?”

“Çünkü anlatsaydım bana minnet borçlu olduğunu düşünecektin. Ben de hayatının geri kalanında bana borçlu yaşamanı istemedim.”

O gece sabaha kadar düşündüm.

Yıllardır nefret ettiğim adamın aslında beni istemediğim bir hayattan kurtarmak için kendi adını kullanmış olabileceğini öğrenmiştim.

Ama bir soru hâlâ aklımdaydı.

“Peki neden beni hiç özgür bırakmadın?”

Rauf Bey bu kez gözlerimin içine baktı.

“Çünkü zamanla seni kaybetmekten korktum.”

Bu söz beni paramparça etti.

Rauf Bey birkaç ay sonra hayatını kaybetti.

Cenazesinde köyün bütün insanları vardı.

Ben ise kalabalığın ortasında sessizce ağlıyordum.

Aradan aylar geçti.

Bir gün avukat konağa geldi ve Rauf Bey'in vasiyetini açtı.

Bütün toprakların büyük bölümünü benim adıma bıraktığını söyledi.

Ama son bir şart vardı.