Annemin cenazesinden sonra

Bankadaki fon hesabında, o ticari dükkanın 20 yıllık kira gelirleri ve faizleriyle birlikte tam 142.000 dolar birikmişti. Annem yıllarca çaresiz bir kadın gibi görünmüş ama arka planda hakkımı korumak için muazzam bir hukuk savaşı yürütmüştü.



Dosyayı alıp doğruca annemin evine döndüm. Burak verandada elinde çöp poşetiyle bekliyordu. Yüzündeki gerginlikle “Banka ne dedi?” diye sordu. Tam karşısına dikildim: “63.000 dolarlık tazminatımı, aldığınız dükkanı ve Ahmet ile kurduğun hain ortaklığı anlattılar. Yıllarca sakat kalmama göz yumup benim canımın acısıyla hayat kurmuşsunuz.”



Elimdeki yasal evrakları gösterdim: “Dükkan da, biriken tüm kira gelirleri de artık benim. Eğer 10 dakika içinde eşyalarını toplayıp bu evi terk etmezsen, Ahmet’in imzalı itirafnamesini ve banka dökümlerini doğrudan savcılığa götüreceğim.”



Burak tek bir kelime bile edemedi. Yüzü morardı, elindeki poşeti düşürdü ve kamyonetine binip arkasına bakmadan kaçtı.



Sessizleşen mutfağa girdim ve beyaz emaye un kutusunu masaya koydum. Annem o rafta sadece para saklamamıştı; benim adaletimi, geleceğimi ve özsaygımı saklamıştı. Ellerimdeki un tozlarını silerken gözyaşlarımın arasından gülümsedim.



Sizce bir annenin evladı için gizlice yürüttüğü bu adalet mücadelesi vicdanı rahatlatmaya yeter mi? Öz kardeşin yaptığı bu ihanet affedilebilir mi?