Komşumuzun Küçük Kızını Gördüğüm An

Selim başını öne eğdi. "Elif ve benim kızım Melis... Onlar tek yumurta ikizleri. Ama Elif’i sen doğurdun, Melis’i Leyla. Murat, senin anne olma arzunu tatmin etmek ve seni kaybetmemek için bizim genetik çocuğumuzu kopyalayıp sana verdi. Sen bir başkasının çocuğunu taşıdın, doğurdun ve büyüttün."

Yıkılmıştım. Dünya başıma yıkılmıştı. Yıllardır bağrıma bastığım, kokusunu içime çektiğim, gözünün içine baktığım Elif’im, benim kanımdan değildi. O, şu an yan bahçede koşturan Melis’in genetik ikiziydi. Murat, hayatımızı devasa bir yalanın üzerine inşa etmişti.

"Peki neden şimdi?" diye bağırdım birden, içimdeki acı öfkeye dönüşürken. "Neden yedi yıl sonra karşımıza çıktınız? Neden buradasınızSelim’in gözlerinden bir damla yaş süzüldü. "Leyla geçen yıl kanserden öldü. Ölmeden önce klinikteki bir hemşireden bu gerçeği öğrenmiş. Murat’ın peşine düşmüş ama ömrü yetmedi. Ben ise her şeyi öğrendiğimde delirmenin eşiğine geldim. Murat’ı bulmak, onunla yüzleşmek ve kızımın ikizini, yani Elif’i görmek istedim. Sizi buldum ve tam karşı evinizi kiraladım. Amacım hayatınızı mahvetmek değildi, sadece... sadece gerçeğin ağırlığı altında eziliyordum."

Son Hesaplaşma
Eve nasıl döndüğümü, kapıyı nasıl açtığımı hatırlamıyorum. İçeri girdiğimde Murat salonda, başı ellerinin arasında oturuyordu. Beni gördüğünde yüzümdeki ifadeden her şeyi anladı. İnkar etmedi. Ağlayarak dizlerimin üstüne çöktü.