KARISININ TABUTUNDA BULDUĞU TEK BİR DÜĞME,

Beni gerçeğe götüren, Zeynep’in son nefesinde sımsıkı tuttuğu o küçük düğmeyi…

Mezar taşının önüne usulca bıraktım.

“Oğlumuz güvende.” dedim.

“Sen son nefesinde bile onu korudun.”

Rüzgâr hafifçe eserken mezarın üzerindeki beyaz zambaklar sallandı.

O an anladım ki insan bazen en büyük mirası servet, şirket ya da toprak olarak bırakmazdı.

Bazen geride kalanlara bırakılan en değerli miras, uğruna hayatını feda ettiği gerçek olurdu.

Ve Zeynep, ölmeden önce avucunda sakladığı küçücük bir düğmeyle hem katilini ortaya çıkarmış hem de oğlunun bir gün gerçek babasına kavuşmasını sağlamıştı.

O günden sonra her doğum gününde oğluma annesinin cesaretini anlattım.

Çünkü bazı insanlar hayata kısa süreliğine veda eder.

Ama bıraktıkları cesaret, sevdiklerinin kalbinde sonsuza kadar yaşamaya devam eder.