Hayatımın aşkını kaybettikten iki yıl sonra

Kemal’i düşündüm.

Sonra mektubundaki son satırı hatırladım.

Hayat yaşayanlar içindir.

O an anladım ki sevgi insanın kalbinde yer değiştirmez; genişler.

Kemal’i sevmeyi hiç bırakmamıştım.

Ama bu, Rıza’yı sevmeme engel değildi.

Geçmişimizi değiştiremezdik. Fakat geleceğimizi nasıl yaşayacağımıza karar verebilirdik.

Ve yıllar sonra ilk kez, suçlulukla değil umutla geleceğe bakıyordum.